Wystawa „RE–KREACJA. Kostiumy i scenografie Małgorzaty Bulandy” to
opowieść o sztuce, która rodzi się z rzeczy zużytych, zapomnianych, wyrzuconych.
Ekspozycja, przygotowana została we współpracy z Teatrem Modrzejewskiej w
Legnicy, ukazuje szeroki wachlarz twórczości Bulandy – zarówno tej scenicznej, jak i
wykraczającej poza tradycyjne ramy teatru.

Na wystawie zobaczyć można kostiumy inspirowane ideą recyklingu – przedmioty
pozornie bezużyteczne, materiały z odzysku, fragmenty dawnych ubrań i elementy
codziennego życia, które w rękach Bulandy zyskują nowe znaczenie. Tworzą
niezwykle spójną estetycznie i konceptualnie całość – są nie tylko piękne wizualnie,
ale i nośne symbolicznie. Jej projekty odwołują się do tematów pamięci, przemijania,
tożsamości i transformacji.

Małgorzata Bulanda od ponad trzech dekad tworzy kostiumy i scenografie, które
stały się znakiem rozpoznawczym wielu wybitnych przedstawień teatralnych w
Polsce i za granicą. Związana od 1993 roku z legnickim Teatrem Modrzejewskiej,
współtworzyła jego unikalną tożsamość artystyczną, m.in. realizując spektakle w
niekonwencjonalnych, postindustrialnych, zrujnowanych przestrzeniach, takich jak:
wnętrze Kościoła Marii Panny – „Pasja” (1995), hala fabryczna przy ul. Jagiellońskiej –
Zły” (1996), dawne koszary pruskie przy Nowym Świecie – „Koriolan” (1998), sala
teatralna na Nowym Świecie – „Hamlet, Książę Danii” (2001), Kino Kolejarz przy ul.
Łąkowej – realizacja telewizyjna „Ballady o Zakaczawiu” (2002), magazyny przy ul.
Jordana 2 – „Szaweł” (2004), najpierw hala przy ul. Jagiellońskiej, później przy ul.
Ściegiennego – „Portowa Opowieść” (2004), scena na Piekarach –  „Made in Poland”
(2004), sala przedwojennego kina i teatru variété przy ul. Kartuskiej – Łemko” (2007).
Jej prace są głęboko osadzone w kontekście miejsca, czasu i współczesnej refleksji
nad rolą sztuki w życiu społecznym.

Scenografie Małgorzaty Bulandy pojawiły się również w telewizyjnych wersjach
spektakli, takich jak: „Ballada o Zakaczawiu”, „Made in Poland”, „Orkiestra”. Była
scenografem filmu „Operacja Dunaj” (2009). Współpracowała z wieloma uznanymi
reżyserami, m.in. Jackiem Głombem, Robertem Talarczykiem, Przemysławem
Wojcieszkiem, Lechem Raczakiem, duetem PiK i innymi.

Twórczość Małgorzaty Bulandy prezentowana była m.in.: na Międzynarodowej Wystawie Scenograficznej Prague Quadriennale (2003) oraz na Festiwalu
Szekspirowskim w Gdańsku (2004), a także dwukrotnie na wystawach
indywidualnych w Centrum Scenografii Polskiej – oddział Muzeum Śląskiego w
Katowicach: „Spektakl w obiektywie miasta” (2015) oraz „Świat zagadka” (2024).
Za swoją działalność artystyczną otrzymała liczne nagrody na festiwalach i
konkursach, w tym na Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki
Współczesnej (2007) — organizowanym przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa
Narodowego, Teatr Narodowy w Warszawie oraz Związek Artystów Scen Polskich —
gdzie została uhonorowana za scenografię do spektakli „Osobisty Jezus” w reżyserii
Przemysława Wojcieszka w Teatrze Modrzejewskiej w Legnicy oraz „Zabijanie
Gomułki” w reżyserii Jacka Głomba w Lubuskim Teatrze im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze. Za te same realizacje otrzymała również nagrodę jury na Festiwalu
Prapremier w Bydgoszczy (2007).

Dorobek Bulandy obejmuje ponad sto realizacji teatralnych. Wśród nich
znalazły się:
„Jak wam się podoba”, „Don Kichot uleczony”, „Obywatel M – Historyja”, „Wschody i Zachody Miasta”, „Osobisty Jezus”, „Otello”, „Zabijanie Gomułki”, „Car Samozwaniec, czyli polskie na Moskwie gody”, „Biesy”, „Świat na głowie” i wiele innych. (Teatr Modrzejewskiej w Legnicy, 1993 –  ). Międzynarodowe koprodukcje m.in.: „Wiele demonów” w Teatrze w Batumi (2016), „Przerwana odyseja” na scenie
Macedońskiego Teatru Narodowego w Skopje (2016) oraz „Stacyjka” w Teatrze
Dramatycznym im. Juozasa Miltinisa w litewskim Poniewieżu (2017); „Los Mimos”
(Teatr Pantomimy we Wrocławiu, 2020), „Chopcy z Roosevelta” (Teatr Nowy w
Zabrzu, 2022), „Papusza znaczy lalka”  (Teatr Osterwy w Gorzowie Wlkp., 2022) i wiele więcej.